Biskup Józef Zawitkowski.

 

 

Józef Zawitkowski, pseudonim ks. Tymoteusz

Polski duchowny rzymskokatolicki, poeta, kompozytor, biskup pomocniczy warszawski w latach 1990–1992, biskup pomocniczy łowicki w latach 1992–2013, od 2013 r. biskup pomocniczy senior diecezji łowickiej.

Urodził się 23 listopada 1938 r. w Wale. W latach 1952–1954 kształcił się w Niższym Seminarium Duchownym w Gostyniu, następnie w latach 1954–1956 w Niższym Seminarium Duchownym w Warszawie, gdzie też złożył egzamin dojrzałości. W latach 1956–1962 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Warszawie. Święcenia subdiakonatu otrzymał we wrześniu 1961 roku, a święcenia diakonatu trzy miesiące później. Święceń prezbiteratuudzielił mu 20 maja 1962 roku w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski. W 1966 roku uzyskał zgodę na podjęcie studiów w Instytucie „Musica Sacra” w Aninie. W latach 1967–1970 odbył studia na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie w Sekcji Muzyki Kościelnej, które ukończył z tytułem magistra teologii w zakresie muzyki kościelnej.

Przez 11 lat pracował jako wikariusz w parafiach (kolejno): Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krośniewicach (1962–1965), św. Jana Kantego w Legionowie (1965–1966), Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Warszawie (1966–1968), św. Zygmunta w Warszawie (1968–1971) i w parafii archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie (1971–1973). W latach 1973–1978 był rezydentem przy parafii Dzieciątka Jezus w Warszawie. Od 1978 do 1982 roku pełnił funkcję proboszczaparafii św. Jana Apostoła i Ewangelisty w Warszawie. W 1982 roku został ustanowiony proboszczem parafii kolegiackiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łowiczu. W latach 1982–1990 był ponadto dziekanem dekanatu Łowicz-Kolegiata. W 1970 roku został pedagogiem w Instytucie „Musica Sacra” w Aninie. Od 1971 do 1982 roku pełnił funkcję kierownika Kursu Szkolenia Organistów Archidiecezji Warszawskiej. W latach 1975–1978 był referentem w Wydziale Duszpasterskim Kurii Metropolitalnej. Ponadto w archidiecezji warszawskiej do jego zadań należało koordynowanie duszpasterstwa służby zdrowia. Od 1980 roku wygłaszał homilie podczas mszy świętych transmitowanych z kościoła św. Krzyża w Warszawie przez I Program Polskiego Radia. Do 2006 roku wygłosił blisko 140 kazań. W 1981 roku otrzymał przywilej noszenia rokiety i mantoletu. W 1985 z roku ostał mianowany kanonikiem gremialnym prymasowskiej kapituły kolegiackiej w Łowiczu.

Kompozytor małych form muzycznych dla chórów i zespołów wokalnych. Autor tekstów pieśni kościelnych, m.in. „Panie dobry jak chleb” oraz „Abyśmy byli jedno”. Publikował pod pseudonimem ks. Tymoteusz. Autor m.in. modlitewników „Panie mój”; „Tobie, Panie, zaufałem”, bajek „Dawno, dawno temu”, a także książek: „…będę z Panem gadał”; „Trzymaj się!”; „To jest Ktoś!”.

26 maja 1990 roku papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularnąAusana. Święcenia biskupie otrzymał 9 czerwca 1990 roku na Rynku Tadeusza Kościuszki w Łowiczu przy kolegiacie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, arcybiskup metropolita warszawski i prymas Polski, któremu asystowali Damian Zimoń, biskup diecezjalny katowicki, i Władysław Miziołek, biskup pomocniczy warszawski. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Servus et filius ancillae” („Jam sługa Twój, syn służebnicy”). W latach 1990–1992 piastował urząd wikariusza generalnego. Rezydował w Łowiczu jako tamtejszy wikariusz biskupi, pozostając proboszczem parafii kolegiackiej. W latach 1991–1992 był prepozytem kapituły prymasowskiej w Łowiczu. Należał do rady kapłańskiej, kolegium konsulatorów i rady biskupiej archidiecezji warszawskiej.

25 marca 1992 roku został mianowany biskupem pomocniczym nowo utworzonej diecezji łowickiej. W diecezji objął urząd wikariusza generalnego, a także przewodniczącego Wydziału Duszpasterskiego, Wydziału Nauki Katolickiej i Wydziału Spraw Zakonnych. Został ponadto członkiem Komisji Organistowskiej, a także rady kapłańskiej i kolegium konsulatorów. 9 grudnia 2013 roku papież Franciszek przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego diecezji łowickiej.

Konferencji Episkopatu Polski w latach 90. był członkiem Komisji ds. Duszpasterstwa Liturgicznego, w ramach której pełnił funkcję przewodniczącego Podkomisji ds. Muzyki Kościelnej. W 2008 roku został opiekunem duchowym Związku Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w Polsce.

Zmarł 29 października 2020 roku w Warszawie. 7 listopada 2020 roku został pochowany na cmentarzu w Żdżarach.

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Wałęsy z 31 sierpnia 1995 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

W 2007 roku został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Otrzymał tytuł honorowego obywatela wielu miejscowości: Krośniewic, Skierniewic (1997), Łowicza (1998), Nowego Miasta nad Pilicą (2000), Warszawy (2008), Rawy Mazowieckiej (2010) oraz gminy Lipce Reymontowskie (2006). Został także uhonorowany tytułem „Zasłużony dla Ziemi Rawskiej” (2008).

Został laureatem Ogólnopolskiej Nagrody Literackiej im. Franciszka Karpińskiego (1998), Nagrody specjalnej im. Włodzimierza Pietrzaka, Nagrody im. ks. prof. Janusza Pasierba (2004), a także Feniksa Specjalnego (2012), wyróżnienia przyznanego przez Stowarzyszenie Wydawców Katolickich.

Źródło: Wikipedia